Hij trouwde jong, op 23 juni 1942, met Janny Smit uit Bedum. De levenswijze van schoonouders heeft altijd diepe indruk op hem gemaakt, ook al was hijzelf misschien in de ogen van zijn schoonvader niet de ideale schoonzoon, want er ontbraken twee dingen: hij rookte niet en hij was niet gereformeerd. Het eerste is nooit veranderd, het tweede wel, want op een gegeven moment deed hij samen met Janny belijdenis in de Oosterkerk in Groningen en werd hij gedoopt, tegelijk met de kinderen die toen al geboren waren.

In Groningen, dat was de stad waar ze na hun huwelijk gingen wonen. Al was hij er in de eerste jaren van hun trouwen niet zo veel, en zeker niet zo veel als hijzelf gewild zou hebben. Tijdens de oorlog was hij ondergedoken in leek, en kon dan soms nog eens naar huis, maar na de oorlog bracht hij anderhalf jaar door in Engeland, als militair, en dat was voor hem heel zwaar, want altijd, waar hij ook was, was er zijn verlangen naar huis, naar Janny, naar de kinderen. Zo zou hij bijvoorbeeld liever heel vroeg van huis gaan en heel laat terugrijden voor een vergadering verder weg, dan dat hij daar in een hotel bleef overnachten. In de periode in Engeland is hij ook maar 1 keer thuis geweest, dat was toen de beide kinderen kinkhoest en mazelen kregen en de huisarts ervoor zorgde dat hij een tijd verlof kreeg.

De kinderen, met z’n zevenen waren ze, 2 dochters en 5 zonen. Een hecht gezin, en naar alle kinderen toe was hij een liefdevolle en zorgzame vader. Hij inspireerde hen, hij stimuleerde hen. Hij zong met ben, kun je nog zingen zing dan mee, het boek is stuk gezongen. Hij spoorde ze aan om iets aan muziek te gaan doen en hij schiep daarvoor in ieder geval een voorwaarde. Tijdens zijn verblijf in Engeland had hij een fiets gekocht, in Nederland nog nauwelijks verkrijgbaar zo kort na de oorlog. Maar toen hij iemand piano hoorde spelen, werd hij daardoor zo getroffen dat hij besloot de fiets in te ruilen voor en piano en kregen de kinderen pianoles.

De liefde voor muziek is hen bij gebleven, zoals u ook vanmiddag hebt kunnen horen. Voor het ene kind was het de liefde voor muziek, hen bijgebracht door hun vader, voor een andere de liefde voor dieren. Want er kwam naast (of na) de kinderen ook een hond, een Duitse dog, zoals ze die vroeger thuis bij ben ook altijd gehad hadden.

En nog een grote liefde deelden ze met elkaar, Schiermonnikoog. Daar werden de vakanties doorgebracht en soms meer dan de vakanties. Want een paar van de kinderen hadden astma en het zeeklimaat was daar gunstig voor, zodat ze een aantal jaren de tijd tussen Pasen en Pinksteren ook op het eiland doorbrachten, de kinderen gingen daar dan naar school. Dierbare herinneringen zijn er aan die tijd, op de fiets naar Zoutkamp, vrienden en vriendinnen mee, het kon allemaal, en het was en bleef een feest. En het feest ter gelegenheid van hun 60 jarig huwelijksjubileum werd daar ook gevierd.

Het gezin, zo belangrijk, zo veel met elkaar doen, maar natuurlijk onvermijdelijk ook de verschillen van mening, en hoe kan het anders ook de ruzies toen de kinderen kleiner waren. Maar ben had een motto: nooit boos gaan slapen. En daar werd naar geleefd.

Thuis in de vrije tijd was er de sport, voetballen, wielrennen, schaatsen, tennissen, later ook samen met Janny bridgen. en dat alles heeft hij tot op hogere leeftijd vol kunnen houden. Ze woonden al in het appartement aan de Eexterweg, toen je hem nog regelmatig op de racefiets tegenkwam.

Dat is dan al in Gieten, waar ze de laatste 30 jaar hebben gewoond, vanuit Groningen verhuisden ze midden jaren 60 naar Zuidlaren en vandaar uit een jaar of tien later naar Gieten.

Naast gezin, vakanties en hobby’s was er natuurlijk ook zijn werk. Werk waarin hij zich thuis voelde en waarin hij heel erg is doorgegroeid. Als volontair begonnen bij uitgeverij Noordhof, eindigde hij als uitgever, bij toen inmiddels Wolters-Noordhof. Waarbij het uitgeven van boeken op het gebied van economie zijn afdeling was.

Een veelbewogen leven, een markant man, en langzamerhand kwamen de lichamelijke problemen Ziekenhuisopnames, weer naar huis, toch weer een beetje in moeten leveren, de laatste jaren veel in moeten leveren, tot die laatste ziekenhuisopname begin augustus. En het verdriet om niet meer naar huis te kunnen, maar naar een verpleeghuis te moeten gaan. Het kon niet anders, maar hij miste thuis zo, hij miste Janny zo, net zo als dat in zijn hele leven was geweest.

Ik wil dit in memoriam graag afsluiten met een paar regels uit een liedje dat de kinderen zongen bij het 60 jarig huwelijksjubileum, regels waarin eigenlijk heel zijn leven besloten liggen.

60 jaar later in gieten  - na heel veel geluk en verdrieten - pa, nu in de stoel maar nog sterk  - in dat doel dit met elkaar te mogen genieten.

Aan dat met elkaar is nu door zijn sterven een einde gekomen, hij is er niet meer. Maar de herinnering aan hem gaat door. Een onvergetelijke echtgenoot, vader en opa, een dierbaar medemens, zo zal hij in onze gedachten voortleven.